Konwencja ONZ:

Debata ekspertów - efektywne i innowacyjne wdrażanie
i mechanizmy monitoringu

29 października 2009 roku w Brukseli Europejskie Forum Osób Niepełnosprawnych i Europejskie Konsorcjum Fundacji Praw Człowieka i Osób Niepełnosprawnych wspólnie zorganizowały seminarium Krajowych Instytucji Wdrażania i Monitoringu określonych w Art. 33 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Seminarium w trakcie Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego, badało obowiązki wynikające z Konwencji dotyczące funkcji i kształtu tych instytucji, jak również analizowało sposób w jaki Państwa Członkowskie UE i instytucje wyobrażają sobie wypełnianie swoich obowiązków.

W związku z Art. 33 Konwencji NZ o prawach osób niepełnosprawnych, Państwa Członkowskie UE są zobligowane do określenia „zapalnych punktów”, obszarów głównych problemów związanych z wdrażaniem Konwencji, a także powinny utworzyć niezależne mechanizmy promocji, zabezpieczenia i monitoringu wdrażania Konwencji. Osoby niepełnosprawne i organizacje je reprezentujące powinny być włączone i w pełni uczestniczyć w procesie monitoringu, zgodnie z zasadą „nic o nas, bez nas”.

Konwencja jest jak ptak w klatce i musi być uwolniona. Musi wyfrunąć z klatki barier i niechętnych postaw - powiedział Yannis Vardakastanis, Prezydent EDF otwierając seminarium. - Zbyt długo uczestnictwo i prawa osób niepełnosprawnych nie były brane pod uwagę. Konwencja oferuje unikalną możliwość osobom niepełnosprawnym bycia głównym uczestnikiem procesów podejmowania decyzji dotyczących ich życia i zrozumienia, że tylko osoby niepełnosprawne są w stanie włożyć właściwy wkład w definiowanie praw człowieka. Podkreślał on, że „zapalne punkty” powinny mówić rządom, że jest to jedyna droga zapewnienia, że żadna polityka ani prawo nie może stać w sprzeczności z zasadami Konwencji. Dodał też: Aby uwolnić tego ptaka z klatki, potrzebujemy efektywnych ciał do wdrażania na poziomie nawet szefów rządów. Niezbędne są mechanizmy ze zdolnością do egzekwowania praw osób niepełnosprawnych; potrzebujemy paradygmatycznych posunięć w egzekwowaniu tych praw.

Hywel Ceri Jones, wiceprzewodniczący Europejskiego Konsorcjum Fundacji Praw Człowieka i Osób Niepełnosprawnych, podkreślił, że: Zmiany wymagają dynamicznych reform, aby wzmocnić ten proces na wszystkich poziomach. Konwencja określa nową architekturę umożliwiającą te zmiany. Jeśli zrobimy to poprawnie, mechanizm uwolni swój pełny potencjał. Wzywał on Komisję Europejską i Parlament Europejski do określenia nowych rozwiązań, powodujących rzeczywiste włączenie społeczeństw europejskich, międzynarodowych liderów praw człowieka, osób niepełnosprawnych i reprezentujących ich organizacji w ten proces. Następnie wyraził życzenie: Powtórnie połączmy światy organizacji praw człowieka i organizacji osób niepełnosprawnych, które są kluczem do zmiany myślenia o niepełnosprawności w sferze praw człowieka.

W sympozjum uczestniczyła szeroka rzesza ekspertów w tych dziedzinach z ONZ i niezależnych instytucji z Niemiec, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii, m.in.: Silvia Lavagnoli z Biura Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka ONZ, Dr Valentin Aichele z Niemieckiego Instytutu Praw Człowieka, Ana Sastre z Narodowego Komitetu ds. Osób Niepełnosprawnych Hiszpanii (CERMI) oraz Gauthier de Beco doradca prawny Wydziału ds. Praw Człowieka Ministerstwa Sprawiedliwości Belgii. Seminarium zgromadziło członków KE, reprezentantów PE i silną reprezentację krajowych i europejskich organizacji osób niepełnosprawnych.