Głos Nauczycielski - okładka

W 43 numerze "Głosu Nauczycielskiego" ukazał się artykuł Haliny Drachal "Jaki jest ten świat wokół nas" na temat międzynarodowej konferencji "Węzłowe zagadnienia wdrażania Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych oraz Europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010-2020", która odbyła się 17 października 2011 roku w Warszawie.

 

Kryzys finansowy, jaki dotyka Europę uderza w najsłabszych. Yannis Vardakastanis, prezydent Europejskiego Forum Niepełnosprawnych, równocześnie szef organizacji greckiej został z Warszawy pilnie wezwany do kraju, bowiem rząd Grecji drastycznie ogranicza środki przeznaczone także dla swych niepełnosprawnych obywateli.

 

Świeży powiew deklarowany

W połowie października br. odbyła się w Warszawie międzynarodowa konferencja poświęcona wprowadzaniu w życie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, ratyfikowanej przez Unię Europejską w grudniu 2010 r. oraz Europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010-2020. To, co zapisano w tych dwóch dokumentach stanowić ma przełom w podejściu do niepełnosprawności, o ile zostaną zrealizowane. Dziś powodów mniejszych lub żadnych możliwości osób niepełnosprawnych nie szuka się już w nich samych lecz w otoczeniu i w świadomości ludzi zdrowych, którzy świat zbudowali według własnej miary. Niepełnosprawność jest obecnie postrzegana jako wynik zderzenia uszkodzonego organizmu człowieka z nieprzystosowanym otoczeniem fizycznym i społecznym.

Każde państwo, a więc także Polska, która dopiero przygotowuje się do ratyfikacji Konwencji, zobowiązuje się tym aktem do uwzględnienia w swej polityce społecznej likwidowania istniejących barier oraz do działań umożliwiających osobom niepełnosprawnym samodzielne, niezależne życie i rozwój tj. rehabilitacja, usprawnianie, terapia, różnorodne treningi, edukację szkolną i ustawiczną. A także bezpośrednie, indywidualne wsparcie w codziennym funkcjonowaniu, a więc w dostępie do informacji, w komunikowaniu się z otoczeniem, załatwianiu spraw w urzędach, w służbie zdrowia itd. zamiast tworzenia zinstytucjonalizowanych form w postaci domów pomocy społecznej, stanowiących swego rodzaju getta. Bo niepełnosprawni jak my wszyscy też chcą wolnego, samodzielnego życia i co ważne, mają do niego prawo jak każdy z nas.

O potrzebie niezależnego życia mówili zaproszeni na konferencję przedstawiciele różnych rodzajów niepełnosprawności. Bardzo tego pragną, ale to jeszcze przyszłość, bo choć w obszarze decyzji czują się niezależni, w obszarze realizacji już nie, napotykają bowiem bariery, których nie są w stanie pokonać. Dziś jest o wiele lepiej niż jeszcze do niedawna, mówili, pomaga technika, ale barier w otoczeniu i w świadomość ludzi zdrowych niepełnosprawni wciąż napotykają co niemiara.

Zapytani przez prowadzącą panel prof. dr hab. Annę Firkowską-Mankiewicz z Akademii Pedagogiki Specjalnej liderzy organizacji osób niepełnosprawnych, jak rozumieją niezależne życie i co ono dla nich oznacza oraz czy sami je prowadzą, mówili głównie o różnych rodzajach barier, które społeczeństwo ludzi zdrowych im stworzyło.

Mówi się, że każdy człowiek ma prawo wyboru, prawo do decydowania o sobie, co chce zjeść, co chce kupić, gdzie pracować itd. My osoby chore psychicznie jesteśmy często ograniczani przez społeczeństwo, które się nas boi, przez bariery prawne a nawet własną rodzinę. Podczas choroby w szpitalu często pozostajemy sami bez żadnego wsparcia. Brakowało mi kogoś, kto by mi doradził co mogę zrobić i jak dalej mam poukładać swoje życie. Nie uważam bym prowadziła samodzielne życie. Jestem uzależniona od rodziny, izolowana od społeczeństwa, sąsiadów – mówiła Ewa, dziewczyna taka sama jak my wszyscy. A pozostali dodawali, że nawet podczas podejmowania decyzji muszą polegać na innych, bo zdobywanie informacji potrzebnych do ich podjęcia wiąże się z barierami, których sami nie są stanie pokonać.

Niepełnosprawność kojarzymy głównie z osobą na wózku inwalidzkim lub niewidomym z białą laską, ale i dla nich ten nasz coraz nowocześniejszy świat wciąż nie stoi otworem. Choć, jak podkreślali, jest już lepiej niż jeszcze do niedawna. Nowoczesne rozwiązania technologiczne nawet głuchoniewidomym pozwalają słyszeć i mówić. Ale aby to osiągnąć czeka ich droga przez mękę. Bo możliwości są, tylko ich zasięg wciąż jest jeszcze niewielki.

A w edukacji? - Chodziłam do zwykłej, masowej szkoły niektórzy koledzy mnie bili, nie dawałam sobie rady, właściwie to cały czas stałam z boku – mówiła Anna. Mówimy o włączaniu, ale zanim to nastąpi szkoła musi być gotowa na przyjęcie takich uczniów. Jeden nauczyciel z 30 dzieci, nawet ze wspomagającym, który jest przecież tylko na niektórych lekcjach, sobie nie poradzi. Zwłaszcza, że nie jest ekspertem od wszelkich typów i rodzajów niepełnosprawności. Przedstawicielka Polskiego Związku Głuchych w kontekście przyjętej niedawno przez sejm ustawy o języku migowym traktowanej jako nasz wielki sukces, stwierdziła, że liczy na szybką jej nowelizację, bowiem nie odpowiada ona potrzebom środowiska. – Nie wszystkie nasze dzieci nadają się do edukacji włączającej – podkreślała – a im też należy się prawo do edukacji nie tylko na poziomie podstawowym. Powinniśmy mieć realny wpływ na tworzenie dotyczącego nas prawa, tak na poziomie najwyższym, jak i zwykłej instrukcji obsługi jakiegoś urządzenia – apelowano.

Niestety, cieniem także na tym spotkaniu przedstawicieli 80 mln osób niepełnosprawnych z całej Europy, położyły się wydarzenia w Grecji, ale obawy dotyczą także wielu innych krajów naszego kontynentu. Kryzys finansowy poważnie utrudnia wprowadzanie w życie dobrych postanowień międzynarodowych. Mimo to są kraje, które zobowiązały się do przyjęcia do swojego porządku prawnego postanowień Konwencji i to robią. Thorkild Olesen, wiceprezes duńskiej organizacji niepełnosprawnych mówił o przyjętym przez rząd Danii długofalowym planie działania, o konieczności skupienia się na zadaniach w perspektywie od 5 do 15 lat, a nie doraźnych. Tym bardziej, że po ratyfikacji Konwencji co dwa lata kraj musi przedstawić raport z tego, co w tym czasie zrobił. Od ratyfikacji Konwencji rzecz się zaczyna, a nie kończy – podkreślał, duński rząd właśnie taki pierwszy raport przygotował, a teraz siadamy i omawiamy jego rezultaty, bo nic o nas bez nas. W Polsce planowane jest ulokowanie monitoringu w strukturze Rzecznika Praw Obywatelskich, który jest bardzo w to zaangażowany, jednakże nie dostał na ten cel żadnych funduszy – stwierdziła Krystyna Mrugalska, wiceprzewodnicząca Polskiego Forum Osób Niepełnosprawnych. W dodatku niepokój budzi fakt, że maleją środki Europejskiego Funduszu Społecznego przeznaczone na integracje zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych – Joanna Wojtyńska z PFON przedstawiła wyniki monitoringu ich wykorzystania.

Co to oznacza dla prawie 5 milionowej grupy osób niepełnosprawnych w naszym kraju? Mimo wszystko - nadzieję. Podtrzymaną na tej konferencji przez przedstawicielkę Prezydenta RP, bowiem Bronisław Komorowski, objął ją swoim patronatem. I do nas ten świeży powiew wreszcie dotarł – optymistycznie twierdzili przedstawiciele Polskiego Forum Osób Niepełnosprawnych.

– Aby ratyfikacja Konwencji nie pozostała tylko na papierze potrzebny jest dobry plan implementacji strategii – mówiła Irena Wóycicka, minister w Kancelarii Prezydenta RP. I zadeklarowała chęć włączenia Kancelarii we wsparcie tego procesu. Nie stanie się to z dnia na dzień, jednak skoro przez ostatnie 20 lat przeszliśmy jako państwo ewolucję w myśleniu o niepełnosprawności, teraz czas na zmiany w prawie: od formalnej równości do równego traktowania. Bo, jak podkreśliła, formalna równość może prowadzić do rzeczywistej nierówności w możliwości korzystania z edukacji, kultury, pełni życia w społeczeństwie.

Halina Drachal

 

  • 1 procent podatku dla organizacji pożytku publicznego (OPP)
  • Darowizny dla PFON
  • Kupuj z FaniMani
  • Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych
  • Bezpłatne porady i wsparcie dla osób niepełnosprawnych
  • Twoje prawa w podróży - film instruktażowy
  • Informacje o PFON w języku migowym
  • Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia
  • Projekt: Nowe perspektywy dialogu: model deliberacji i narzędzia IT w procesach decyzyjnych
  • Projekt: Uczmy się! – Opracowanie modułów szkoleniowych dotyczących niepełnosprawności dla kadr instytucji kształcenia zawodowego i wyższego
  • Projekt: Wdrażanie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych – wspólna sprawa
  • Europejskie Forum Osób Niepełnosprawnych (EDF)
  • Forum Dostępnej Cyberprzestrzeni
  • Koalicja Równych Szans
  • Ogólnopolska Federacja Organizacji Osób Niesprawnych Ruchowo
  • Polski Związek Głuchych
  • Polski Związek Niewidomych
  • Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną
  • Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym
  • Polskie Stowarzyszenie Diabetyków
  • Lubelskie Forum Organizacji Osób Niepełnosprawnych
  • Wrocławski Sejmik Osób Niepełnosprawnych
  • Warmińsko-Mazurski Sejmik Osób Niepełnosprawnych
  • Karkonoski Sejmik Osób Niepełnosprawnych
  • Stowarzyszenie Otwarte Drzwi
  • Fundacja Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych Miłosierdzie
  • Fundacja Krok po Kroku
  • Stowarzyszenie Mówić bez Słów
  • Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego - logo
  • „Sieć MPD” - logo
Mapa serwisu
Poprawny HTML5Poprawny CSS3
© Treść 2009-2019 Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych :: © Projekt i wykonanie MASK :: Strona oparta na Joomla!

Ta strona dla swojej pełnej funkcjonalności używa ciasteczek (cookies), przechowywanych na dysku Twojego komputera. Jeśli nie zgadzasz się na to, zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej (zgodnie z jej instrukcją).